(c) Emy Elleboog
De wettelijke bepaling die een verplichte spreiding van asielzoekers over het hele grondgebied mogelijk maakt, werd in de voorbije decennia meermaals geschrapt en opnieuw ingevoerd. De laatste keer dat de bepaling in de wet werd geschreven, was in november 2015, tijdens de uitzonderlijke vluchtelingencrisis wegens de Syrische burgeroorlog. Het plan om vluchtelingen in dit land te verdelen over de verschillende gemeenten werd echter nooit geactiveerd onder toenmalig staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken.
“De wettelijke mogelijkheid is er echter nog steeds en hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van veel lokale besturen. Met dit voorstel kunnen we onze lokale besturen geruststellen. We gaan verder met de afbouw van het opvangnetwerk”, aldus De Vreese.
Geen draagvlak noch draagkracht bij lokale besturen
De ambitie om de mogelijkheid te schrappen werd reeds vastgelegd tijdens de federale regeringsonderhandelingen. “Ik heb hiervoor tijdens de onderhandelingen gestreden. Met deze regering gaan we resoluut voor het indijken van de instroom, het opschalen van de uitstroomcijfers en de graduele afbouw van het opvangnetwerk”, zegt De Vreese.
“Bij onze lokale besturen bestaat er geen draagvlak noch draagkracht om extra verplichte opvang te voorzien. De deelstaten staan trouwens nog steeds in voor de opvang van tijdelijke ontheemden uit Oekraïne. Met het regeerakkoord kiezen we ook duidelijk voor strikte materiële opvang in collectieve centra. We sluiten binnenkort de laatste plaatsen in de hotelopvang en zullen daarna de lokale opvanginitiatieven laten uitdoven”, besluit De Vreese.
